’n Herinnering uit ’n Dorpsbiblioteek

Ek het drie dekades gelede ’n jong man by ’n dorpsbiblioteek ontmoet. Hy het stil agter die toonbank gewerk, omring deur boeke en die sagte geritsel van bladsye. Hy het my naam gevra, toe ’n oomblik gewag en gevra wat my geboortedatum is. Kort daarna het hy vir my gesê ek is op ’n Donderdag gebore.

Dit was my eerste ontmoeting met iemand op die outismespektrum. Sy vermoë om datums en getalle te onthou, het my bygebly. Min het ek geweet dat ons weer sou ontmoet, en dat sy verhaal my sou help om dieper te verstaan.

Herontmoeting in die Reën

Onlangs het ’n vriendin vir my sy outobiografie as geskenk gegee en gereël dat hy dit vir my teken. Ten spyte van die swaar reën, het hy presies betyds opgedaag op ’n swart fiets, met ’n reënjas aan. Sy teenwoordigheid was kalm, reguit en opreg.

Hierdie keer het ek meer op my gemak gevoel. Ek het geweet dat sosiale interaksies soms uitdagend kan wees vir mense op die outismespektrum, tog was hy vriendelik en beleefd. Hy het selfs vir my jongste seun gesê op watter dag hy gebore is. Dit was ’n klein maar treffende herinnering aan sy merkwaardige geheue.

Toe hy my groet, het hy eenvoudig gesê: “Ek het jou al lank gelede ontmoet. Totsiens.” Dit was kort, maar dit het die gewig van herkenning gedra.

’n Seun se Huldeblyk aan ’n Ma se Liefde

Sy boek,  Ek Onthou,  het my diep geraak. ’n Groot deel daarvan eer sy ma en haar toewyding, haar opoffering en haar vasberadenheid om vir hom geleenthede en waardigheid te gee. Sy het ontelbare ure spandeer om hom met skoolwerk te help en vir hom op te staan. Sy was vasbeslote om hom geleenthede te bied om so lank as moontlik te kon aanhou leer.

Die lewe was nie altyd sag nie. Hy het mense teëgekom wat hom nie verstaan het nie en het tye van verlies en onsekerheid beleef. Eenkeer is sy notaboek deur ’n sakkeroller gesteel. Maande later, toe sy broer hom vra wat daarin was, het hy eenvoudig geantwoord: “’n Opstel oor my ma.”

Ná sy ma se dood het sy pa en broers hom met volgehoue toewyding ondersteun. Hulle het hom aangemoedig om sy herinneringe in ’n boek vas te lê. Hierdie is ’n boek wat mense raak, lank nadat hulle die laaste bladsy gelees het. Die boekgeskenk deur my vriendin is verseker een van daardie geskenke van liefde wat aanhou gee.

’n Klein Seuntjie het My Begrip Verander

Jare later het outisme weer my lewe binnegekom. Hierdie keer was dit deur ’n klein blonde seuntjie wat ná my egskeiding deel van my uitgebreide familie geword het. Sy ontwikkeling het anders verloop en die spesialiste het hom later op die outismespektrum gediagnoseer.

My twee jong seuns moes leer hoe om met hul nuwe stiefbroer om te gaan. ’n Sielkundige het hulle gehelp om konsepte soos sensoriese oorlading en grense te verstaan. Hulle het gou geleer om hom ruimte te gee wanneer hy dit nodig het. Kinders pas aan met deernis wanneer hulle begin verstaan wat iemand anders ervaar.

Hierdie seuntjie het ons naweke opgevrolik. Hy het my met energie en opgewondenheid gegroet. Hy het entoesiasties by sportbyeenkomste ondersteun en ’n liefde vir kleur, musiek, dans en mode gehad. Sy kreatiwiteit het geen perke geken nie en die video’s wat hy saam met sy ma gemaak het, het van vreugde oorgeloop.

Hy het gegroei tot ’n jong volwassene met ’n sterk sin vir geregtigheid en ’n diep geloof. Ek het gesien hoe hy en my seuns ’n band bou wat gegrond is in aanvaarding, geduld en opregte omgee. Dit bly een van die stil seëninge in my lewe.

Lesse uit Twee Lewens

Albei hierdie mense het my oë oopgemaak vir die rykdom en kompleksiteit van neurodiversiteit.

Hulle stories het my geleer dat:
• Outisme is nie ’n enkele pad nie, maar ’n spektrum van unieke ervarings.
• Geduld en begrip kan verhoudings verander.
• Gesinne wat neurodivergente kinders ondersteun, dikwels buitengewone krag dra.
• Deernis groei wanneer ons mekaar werklik raaksien.

Ek het ’n diep waardering ontwikkel vir ouers wat opoffer, ondersteun en ruimtes skep waar hul kinders kan floreer. Met soveel kinders wat vandag met outisme gediagnoseer word, is hierdie toewyding en hierdie stories belangriker as ooit.

’n Hart wat Vergroot het

Die lewens van hierdie twee mense het myne op stille maar diep maniere gevorm. Hulle het my geleer om stadiger te beweeg, met meer aandag te luister, en die skoonheid raak te sien van denke wat die wêreld anders beleef.

Hul teenwoordigheid was ’n geskenk. Dit herinner my dat ware verbinding dikwels op onverwagte plekke begin en dat begrip nie uit sekerheid groei nie, maar uit die keuse om mekaar met empatie te ontmoet.

Groete

Emsia